The first man who, having enclosed a piece of ground, bethought himself of saying This is mine, and found people simple enough to believe him, was the real founder of civil society. From how many crimes, wars, and murders, from how many horrors and misfortunes might not any one have saved mankind, by pulling up the stakes, or filling up the ditch, and crying to his fellows: Beware of listening to this imposter; you are undone if you once forget that the fruits of the earth belong to us all, and the earth itself to nobody.

Een blik in de toekomst of stoelgebrek in de zaal gisteren?

Niets te melden vandaag, dan maar een foto. Met dank aan Duco overigens, wellicht morgen ook in het AD

In het kader van: ‘hobby’s hebben kan iedereen’ deze keer de wondere wereld van de thuisarcheologie. Je hoeft er niet de deur voor uit en het kan elk gewenst moment. Bijvoorbeeld als werklui besluiten je keuken eruit te meppen.

Wat hebben we nodig? Niet veel meer dan een speurdersneus en stalen zenuwen om de confrontatie aan te gaan met de plekken daar waar het stof alleenheerser is.

Weet iemand bijvoorbeeld te raden uit welk decennium deze verpakking afkomstig is?

En nog een toppertje uit de collectie. Slechts enkele dagen geleden opgegraven uit de vergetelheid. Iemand uit wat voor pakket dat is?

Uit Servie! De beste man vindt wat uit. Maar dit is wel funky!

En omdat we hier ook funky zijn, het antwoord op de vraag: maar wat doe je met dit soort dingen? Twitter spreekt:

Bschuiling Is dit niets voor @d66wethouder? Morgen discussie over verkeersmaatregelen 2010.

D66Wethouder @bschuiling Geen gek idee. We zijn iets soortgelijks aan het bekijken. Deze nemen we mee !!!

Ik bedoel maar.

Omdat we het niet kunnen laten. Uit Abel Gholaerts.

Niet dat hij zo heel graag kleermaker wordt. Het is een gek die iets gaarne wil worden. Nee, maar het is het beste voor hem, zegt de weduwe, zeggen de schaarse klanten. En ik zal bij u komen, ge zult mijn man zijn broeken mogen maken. Zo zit Germain op twee schragen, vol eindekens draad en pluk.

Nochtans is er binnen in hem een andere wereld. Een tragische, een demonische wereld, een heelal van boosaardige en duistere machten die worstelen tegen de goede. De goede winnen steeds. En in zijn vrije uren is hij geen kleermaker, dan is hij romancier, romanschrijver.

Het goede en het kwade is in fabelachtige gevechten verstrikt. Maar het goede overwint op de laatste bladzijde. Alles komt goed uit, iedereen is kontent en gelukkig, niemand is mank, niemand moet broeken maken voor een ander. En zo, binst hij zijn werk gaat afleveren dat in een zwart laken gewikkeld is en over zijn arm hangt, al hinkende, schrijft hij romans in zijn gedachten.

Hij zit ‘s avonds bij de stoof, met zijn nietszeggende bril kijkend naar gelijk wat. Hij schrijft romans maar zet nooit een regel op papier. Hij moet zijn eerste woord nog altijd neerpennen.

Wanneer wij verder overwegen dat het bij een belangrijk deel van deze risicomijdende managers gaat om kneuzen, die uit het reguliere bedrijfsleven zijn verwijderd wegens wanprestaties en die door onvoldoende toezicht niet zelden handelingen verrichten die het daglicht niet kunnen velen, dan komt de vraag op waarom het Kabinet aan deze wantoestanden niet onmiddellijk een einde maakt.

Arnold Heertje ramt even door de porseleinkast van het openbaar bestuur. Lekkere column, allen lezen.