– Meneer Vleeshouwer, u bent een anti-Paasactie gestart?

‘Ik keer mij tegen bepaalde paasgebuiken – tegen de paasuitwassen dus.’

– Wat is een paasuitwas?

‘In de eerste plaats: het kleuren van eieren. Een ei is of wit, of bruin, ja? Maar niet hemelsblauw, of oranje, of saffraangeel. Een gekleurd ei smaakt ook viezer dan een normaal ei.’

– Maar de inhoud van een ei verandert toch niet als de buitenkant is gekleurd?

‘Dat valt nog te bezien. Het wetenschappelijke rapport waarin wordt bewezen dat ziekmakende kleurstofdeeltjes in de dooier doordringen, wordt welbewust uit de publiciteit gehouden door de eierindustrie. Los daarvan: een blauw ei eet ik niet met evenveel smaak als een wit ei. Eiereneten is ook een kwestie van beleving. En bij gekleurde eieren denk ik in de eerste plaats aan bedorven eieren.’

– Maar gekleurde eieren geven de paastafel toch een vrolijk aanzien?

‘Mij niet. Wij keren ons ook tegen dat al te vrolijke van het paasgebeuren. ‘Vrolijk Pasen’ wensen de mensen elkaar. Ik zie geen aanleiding tot vrolijkheid.’

– In de christelijke betekenis van het Paasfeest is het toch het blije feest van de Opstanding?

‘Omdat het graf van Jezus leeg was? Moeten we daar zo vrolijk over doen? Als’ie rustig in dat graf was blijven liggen, had ons dat een hoop gedoe bespaard.’

– Hoe viert u Pasen?

‘Niet! Tijdens Eerste Paasdag blijf ik in bed. En de Tweede wordt een ramp. Mijn vrouw staat erop dat ik meega naar de Ikea om een nieuwe bank te kopen. Kom ik niet onderuit.

Waarom zijn op Tweede Paasdag de meubelboulevards en de beddenpaleizen open? En laat het niet gebeuren dat ik een man of vrouw in een Paashazenpak tegenkom, want dan sta ik niet voor mezelf in. Ik sleur die vrolijke haas aan zijn oren naar buiten. Van al die opgedrongen vrolijkheid ben ik niet gediend. Ik bepaal zelf wanneer ik vrolijk wil zijn. En dat is niet met Pasen!’

Terwijl Europese regeringen pogen nog iets te redden van de Lissabon-agenda, door meer dynamiek en vernieuwing in hun verstarde economie?n te brengen, klampen de burgers zich vast aan oude zekerheden en verworven rechten.

Het is verleidelijk om het verzet van de burgers af te doen als conservatisme, als een achterhoedegevecht. Want als de maatregelen om de economie flexibeler, dynamischer en innovatiever te maken uitblijven, zal Europa verder achteropraken bij de Verenigde Staten, zullen steeds meer bedrijven werk naar India en China verplaatsen en zullen de pensioenen en de gezondheidszorg een ondraaglijke last gaan vormen. Pijnlijke maatregelen zijn eenvoudigweg onvermijdelijk.

[..]

Bij nadere beschouwing schiet deze redenering echter op twee punten tekort. Ten eerste staat het helemaal niet vast dat verandering en flexibiliteit noodzakelijke middelen zijn om meer economische groei te krijgen. En ten tweede blijkt meer economische groei de belofte die hij inhoudt, namelijk om ons meer welzijn en geluk te brengen, in de praktijk niet waar te maken.

The most striking thing about the discourse that surrounded Barbie was the rejection, hatred and violence that the doll provoked. Barbie evoked practically no positive sentiments ? even among seven-year-old girls.

One interpretation of this perplexing finding may be that although Barbie masquerades as a person, she actually exists in multiple selves. The children never talked of one single, special Barbie. She was always referred to in the plural. Moreover, accounts of Barbie ownership always implied excess ? too many Barbies. Most children had not only more than one Barbie, but a box of Barbies; and not just a box but a very large box.

Barbie is hated because she is babyish; she is hated because she is unfashionable; she is hated because she is plastic; she is hated because she is a feminine icon.

But reactions to Barbie went beyond an expressed antipathy. Actual physical violence toward the doll was repeatedly reported (gleefully) across age, school and gender. [?] The types of mutilation are varied and creative, and range from removing the hair to decapitation, burning and microwaving.