Recentelijk kreeg ik een boek in mijn handen geduwd door een goede vriend met de titel ‘ Een werkweek van vier uur‘ door Timothy Ferriss. Nu wenschen wir das uns allen en bovendien ben ik nog op zoek naar een zinvolle levensbesteding, dus allicht goed leesvoer dus voor de dwalende mens. De schrijver gaat er prat op zelf constant te kunnen reizen en geld verdienen gaat bijna automatisch, vier uurtjes voor 60.000 dollar per maand. Hoe realistisch is het eigenlijk?

Sofia is koud koud koud koud, iets van -10 overdag maar goed. Boven en rond Veliko richting Boekarest is alles afgesloten en noodtoestand afgekondigd dus we komen er nog genadig vanaf. Ik heb een nieuwe tas gekocht (woei) en nog wat cyrillisch geoefend. We zijn gaan drinken in O!Shipka en Tri Ushi, een of andere underground – drum-n-bass- toko. Was best cool, alleen begaven we het beide. En ik heb het eindelijk voor elkaar! Ik ben van een stapelbed afgepleurt, de nachtmerrie van elke reiziger. En nog ergens achter blijven hangen dus een big-ass schaafwond die alles heeft ongebloed. Net nog lopen moppen. Jolien’s beide schoenen hebben het begeven. Kortom tijd om richting Vienna / huis te gaan wou ik maar zeggen. Morgen weer werk.

Goed, we leven nog. In het kort: istanbul is best cool maar niet als je de weg zoekt ( 16 miljoen inwoners ) . We sliepen 1.5 uur oostwaarts op de aziatische kant ergens waar zelfs de lokale turkse taxibestuurder nauwelijks wist waar precies.