Terwijl ik dit verslag schrijf zit ik in een behoorlijk sterrig hotelkamertje, zo eentje waar je nog mag roken en met een kleuren-tv uit de tijd dat dat nog een noviteit was. Het uitzicht buiten komt met wat oude huizen en een dorpsstraat die zich vooral laat omschrijven als ‘ruhig’. De inkt, het papier, de drugs en zo nog wat zaken ontbreken nog maar ondertussen voelt het behoorlijk als de verwarde schrijver -zo’n ene grote- die zijn meesterwerk pent in vage dorpjes waar niemand van heeft gehoord in een vrijwel leeg en rustig plekje van het kaliber mobiele verbinding nog mwah mwah maar internet? ‘Entschulding mein herr aber dis ist ein dorf’. Deze wandelaar heeft in elk geval genoeg steenkolen meebracht om een aardig woordje mee te babbelen.

Handleiding bij een sluis

Niet Rheine

Rheine zelf vond ik trouwens maar een vooringenomen kutstad en voor straf heb ik dan ook geen foto’s genomen. Toegegeven ik was wat chagrijnig dat zelfs in een stad van formaat de kudde banksurfers niet veel sjoege gaven. En ook de volstrekte apathie waar de meeste mensen zich in een modern-like stadscentrum rondconsumeerden deed me weer veel te veel aan thuis denken.

Dit bord is het enige wat herinnert dat er een grens loopt tussen NL en DE. Voor wie nog ‘s wat op de voet wil smokkelen; alstu. De Markskramers waren immers ook handelslui

Bad Bentheim. Zo’n plaatsje dat iedereen kent maar nog nooit is geweest. Bent u er wel eens geweest dan loopt u waarschijnlijk tegen pensioen aan, heeft u teveel vrije tijd, wilt u graag naar het buitenland maar te ver is te eng en vind het summon van gezelligheid; braderieen, een kasteel op een bergje, een dagje weg met de familie en ‘s-avonds gezellig een snitzel eten.