Bericht van 13/10/2001 op Nu.nl:

Minister Jan Kees de Jager van Financi?n heeft namens het kabinet gereageerd op de kritiek van de Rekenkamer. Hij wil geen kwaliteitsnormen vastleggen en voelt er ook niet voor om een subsidie standaard te stoppen als die niet werkt.

– nu.nl

Tijdens het lezen van het bericht van je van de ene verbazing in de andere. De rekenkamer constateert dat de regering de Tweede-Kamer voorliegt en bovendien niet-effectieve subsidies niet wil stoppen als blijkt dat deze niet werken.

Nu zijn er een hoop mensen geen voorstander van subsidies, ik ben er niet een van – het kan een nuttig middel zijn. Maar ik kan geen mensen bedenken die voorstander zullen zijn van niet-werkende subsidies.

En hoe zit het dan met de stop op allerhande subsidies? Kennelijk is het niet duidelijk of deze wel of niet werkten. Zo kan het gebeuren dat wellicht nuttige voorzieningen verdwijnen omdat ze buiten de geldroulette van de overheid vallen.

Ik vermoed wel welke clubs ze graag een hand boven het hoofd houden in subsidieland, namelijk die in het lobby- en borrelciruit opereren. Een vage missie-statement over het aantrekken van het internationale bedrijfsleven en je hebt een goede boterham – en gratis drank.

Is dat erg? Merkt u daar wat van? Laten we eens een lokaal voorbeeld erbij pakken. De bouwspeelplaatsen (VTC) verdwijnen op termijn, hoe de gemeente het ook probeert te verpakken.

Maar een aangetoonde nutteloze club als de WFIA (West-Holland Foreign Investment Agency – om bedrijven naar de regio te lokken ) krijgt nog steeds ondersteuning. Terwijl de eerste al tientallen jaren nuttig werkt doet met minimale middelen en de andere jaar op jaar volstrekt overbodig blijkt te zijn.

Kortom de overheid houdt de eigen schnabbels aan. Zeer waarschijnlijk omdat de heren en dames bestuurders nooit bij een bouwspeelplaats komen, maar wel graag met bevriende pakken een glaasje klinkt. En hoe internationaler, hoe vaker er een reisje bij komt kijken ( Zie bv de China-reizen ).

Conclusie is dat subsidiegeven een behoorlijke rechtse hobby kan zijn. Vooral als er overheidsgeld verdwijnt in de diepe zakken van driedelig grijs.

It deals with the hopelessness of the crisis and the incredible racism occurring everywhere in the world around that time. As the history is often rewritten by the victor so is that part of our collective minds dealing with the Jewish people in the aftermath of the second world war. Still sticks a image of the allies trying to ‘save’ the jews from the holocaust. Studs Lonigan provides on that subject an interesting peak in the minds of the Catholic Irish (white) working class of the 30′s in south Chicago.

One quote;

“Well that’s what we get for letting the Jew international bankers get control of our country. You know what we need? We need a man like Mussolini here in America. A strong man to take things out of the hnds of the Jew international bankers and the gangsters. If we had a man like Mussolini over here for two months, he’d straighten out a lot of people and put them where they belong, behind the bar of against a wall “

In de jaren ’70 werd algemeen aangenomen dat de werkweek door de voortschreidende technologie in het jaar 2000 miniem zou zijn. Niets is minder waar gebleken. De werkvermindering is ingeruild voor een hogere consumptie. Het collectief kopen van zooi dus. Een van de centrale vragen die de schrijver ook stelt is of we daar gelukkiger van worden? Beulen voor de baas, beulen voor jezelf en vervolgens uitgeblust in het weekend jezelf volzuipen in afwachting van de volgende maandag. Het boek belooft een eenvoudig stappenplan naar het walhallah.

Allereerst rekent het boek af met de gedachte ‘kan niet’, ‘lukt niet’. Alles is mogelijk als je je eigen spoken kan bedwingen, schrijf de angst af. Daarna volgt een plan van aanpak voor een betere mentale gezondheid. Stop met consumeren van overdosis aan informatie. Wees geen slaaf van je email, niet nutteloos vergaderen en stop met zoveel mogelijk rommel verzamelen. Allemaal goede tips voor op de werkvloer en -zo betoogt de schrijver – kan je dingen gedaan krijgen in de helft van de tijd. Stop met dingen die weinig opleveren. Het bekende 80/20 adagium komt ook voorbij ( 80% van de dingen kost 20% van de moeite en andersom, bekend ook in de ICT-sector ).

Dan is het tijd om te automatiseren. Er word in het boek veel gedacht vanuit het perspectief van ondernemersschap. Leuk is wel het stappenplan om je baas te overtuigen van thuiswerken (wees productiever) en de mogelijkheden om met moderne technieken overal te kunnen werken ( een ICT-er werkt bv net zo makkelijk vanuit China als vanuit de cubicle op werk ).

Ferriss beschrijft zijn eigen productiebedrijf in voedingssupplementen. Door slim gebruik te maken van specialistische diensten hoeft hij zelf bijna niets meer te doen. Callcenters, bedrijven die online automatisch pakketten verwerken, creditcardmaatschappij en een paar PA’s (Personal Assistants) die online worden ingehuurd uit India en klaar is kees.

Hier gaat het boek wat mij betreft behoorlijk mank. De aanname dat iedereen tot de ‘nieuwe rijken’ kunnen behoren wordt iets te makkelijk aangenomen. Ferris betoogt namelijk dat het enige wat hij goed kan iets verkopen is en is hij ook sportief. Ten tweede leunt hij met zijn automatische processen op allerlei andere mensen. Dat wil zeggen het werk dat hij niet doet, doen talloze andere mensen ( trots noemt hij 300 mensen ) het wel.

Daarnaast geeft hij een uitvoerig voorbeeld hoe dit op te zetten. Vind een niche-markt, maak een webshop, check vraag en neem wat risico door te investeren, breid dit uit, automatiseer en voila, u bent een nieuwe rijke en kan op reis. Dan moet je mijns inziens wel een paar jaar zeer gericht bezig zijn en weten wat je doet. Niet iedereen is geboren ondernemer.

Desalniettemin staat het boek vol met tips voor mensen die hun eigen leven willen opruimen. Van efficienter werken tot het overwinnen van de angst voor het vreemde. De stap naar geluk is constant bezig zijn met je eigen doelen, die veranderen als het nodig is en niet bang zijn voor verandering. Iets waar Ferriss helemaal gelijk in heeft is dat veel mensen niet gelukkig en niet ongelukkig zijn, maar blijven hangen in het schemergebied van de schijnzekerheid en consumptie. Zorg voor een buffer, zeg je baan op als je daar zin in hebt, doe een paar maanden iets anders en laat je niet vastzetten door afbetalingen, schulden en materiele consumptie. Op dit gebied kan het boek zeer waardevol zijn ( ondergetekende heeft van dat allen zoals bekend geen last ). ‘Things you own end up owning you’.

De achterflap belooft de weg naar een nieuw leven van weinig werkuren, veel vrije tijd en geld in overvloed. De eerste twee geloof ik wel, dat laatste is naar mijn mening veel populair gelul, weinig wol. Waarschijnlijk is de snelste weg naar deze drie een boek schrijven dat een hoop belooft en daarmee jezelf de bestsellerslijst inhypen. Mocht er iemand nog een leuke niche weten, u weet mij te vinden.

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Tja. Als ik weer eens wat echt te melden heb dan ziet u het hier wel verschijnen!

Wanneer wij verder overwegen dat het bij een belangrijk deel van deze risicomijdende managers gaat om kneuzen, die uit het reguliere bedrijfsleven zijn verwijderd wegens wanprestaties en die door onvoldoende toezicht niet zelden handelingen verrichten die het daglicht niet kunnen velen, dan komt de vraag op waarom het Kabinet aan deze wantoestanden niet onmiddellijk een einde maakt.

Arnold Heertje ramt even door de porseleinkast van het openbaar bestuur. Lekkere column, allen lezen.

Bekende mensen spammen? GPD maakte dat deze week wel erg simpel door hun netwerk bloot te geven via de google index. Helaas allemaal duffe BN-ers en geen Katja Herbers. Je kan niet alles hebben.

Voorbeeld 2, Autoweek.nl lekt 46.000 persoonlijke emailadressen. De tweede uitgeverij-fuck-up van de week.

En tot slot. Hyves – wie zit er niet op – blundert door niet-publieke gegevens te geven aan een marketingbureau notabene ingehuurd door uberstormfuhrer Ballin om mensen op de hoogte te stellen van gegevensmisbruik!

Kortom de overheid die ons moet beschermen tegen allerlei criminaliteit wil steeds meer van ons weten, heeft geen idee hoe informatieveiligheid werkt. Op naar de politiestaat die gegarandeerd zo lek als een zeef is!